Oświetlenie zewnętrzne pracuje w najgorszych warunkach ze wszystkich lamp w domu: deszcz, mróz, promieniowanie słoneczne i wilgoć przez dwanaście miesięcy w roku. Oszczędność na tym etapie zwraca się wymianą po dwóch sezonach.

Żyrandol to mebel, tylko zawieszony pod sufitem. Jeśli jest za mały, wygląda jak pomyłka. Jeśli za duży — przytłacza wszystko pod sobą.

Kuchnia to jedyne pomieszczenie w domu, w którym pracujesz nożem. Dlatego jest też jedynym, w którym oświetlenie ma wymiar czysto praktyczny — a dopiero potem estetyczny.

Trzonek to pierwsza rzecz, którą trzeba sprawdzić przed zakupem żarówki, i ostatnia, o której się pamięta. Efekt: paczka wraca do sklepu, bo gwint nie pasuje o dwa milimetry.

Oznaczenie IP to jedyny parametr lampy, który dotyczy bezpieczeństwa, a nie wyglądu. W łazience jego zignorowanie kończy się w najlepszym razie zalanym kloszem, w najgorszym porażeniem.

Waty mówią, ile prądu pobiera żarówka. Lumeny mówią, ile daje światła. Przy LED-ach te dwie wartości rozjechały się na tyle, że kupowanie „sześćdziesiątki” straciło sens.

Kelwiny to parametr, który najczęściej decyduje o tym, czy wnętrze wydaje się przytulne, czy chłodne i biurowe. A wybiera się go w dwie sekundy przy kupnie żarówki — zwykle bez zastanowienia.

Lampa nad stołem to jedyne oświetlenie w domu, przy którym siedzisz codziennie przez godzinę i patrzysz na nie z bliska. Dlatego pomyłka o dziesięć centymetrów jest tu bardziej odczuwalna niż w jakimkolwiek innym miejscu.